De tocht verliep goed, totdat, op 700 meter van het vliegveld, plotseling twee harde klappen, een grote zwarte rookwolk, nog een klap, gelijk hevig mitrailleurvuur, een regen van scherven, veel tikken op m’n helm, ik lag naast de weg in de struiken, ik dacht aan een sigaret en aan thuis, maar kwam spoedig weer tot de harde werkelijkheid, doordat ik onder de wagen door aan de andere kant van de weg, m’n maat, die op de wagen naast me gestaan had, zag liggen, het hoofd onder het bloed, geheel buiten bewustzijn. Een ander was al bezig hem te verbinden. M’n spuit had ik nog steeds krampachtig in m’n vingers. M’n tas was ik kwijt en die heb ik ook niet meer teruggevonden. Wat er gebeurd was wist ik niet, ik was alleen verbaasd dat ik nog leefde. Op zo’n ogenblik gaat er ontzettend veel in je om en denk je aan de gekste dingen. Met m’n maat viel het hard mee, ’t was slechts een hoofdwond vlak onder z’n oog. Hij was echter van de wagen afgeslingerd en op de harde weg terechtgekomen, terwijl ik in de struiken terecht kwam. Zelf had ik maar 1 scherfje in m’n gezicht, wat niets te betekenen had en zodoende was ik een van de zes die ongedeerd gebleven zijn.
Op 1 na waren alle wagens kapot. De ander, die zich met mij vrijwillig had gemeld, vonden we dood terug in de wagen voor de onze, met nog drie anderen.
In totaal hadden we direct al 8 doden en vele zwaargewonden. In het hospitaal zijn er later nog 3 overleden.

Je begrijpt dus, dat het een bevrijding was, toen een uur later de versterking kwam aangezien we met nog slechts 6 valide mensen over waren.
Vier uur later waren we weer thuis. De volgende dag vond de begrafenis plaats in een massagraf. Ik was toen al ingedeeld bij de erewacht.

Uit het boek "Naar de oost, oorlogsvrijwilligers naar Nederlands Indië" van Pieter Brugman:

"Padang, 2 december 1946

Beste Tineke,
Ik moet toch iemand schrijven vanavond. Ik ben juist teruggekeerd. Een lange dag vanaf half 6 vanmorgen en ik ben moe. Maar dat is allemaal niet belangrijk. Want Ben Kooiman is dood en Daamen is dood, de blonde Frans Gunnink is dood, Eikhout is dood. Essers is zwaar gewond, Scheening is zwaar gewond en er zijn lichtgewonden. Nou ben ik mezelf niet. Ik zit hier alleen in een vorstelijk huis bij het strand, hartstikke alleen, omdat ik alleen wilde zijn. Ik ben de hele dag de compagniescommandant geweest, de grote jongen, die alles kan, alles, bijna alles kan wegpraten, troosten moet. Die morgen weer moet uitrukken met de jongens, maar dan zonder die doden en zwaar gewonden. Maar nou kan ik verdomme niet meer.(...)
Ik ga nu slapen of in ieder geval onder mijn klamboe liggen. Morgen begraven we 14 doden, maar eerst gaan we voor het aanbreken van de dag naar de bergen, naar die verdomde sluipmoordenaars. En daarna spreek ik bij het graf van 4 van mijn carrierrijders. Ik zal spreken in de trant van: "Heer, vergeef het hen, want zij wisten niet wat zij deden". Misschien wel pacificerend: "Dit arme misleide volk weet niet wat zij doet". Godverdomme, Tineke, wat is het toch een rotwereld.(...)

juch1.jpg juch2.jpg juch4.jpg juch5.jpg juch6.jpg 

Tijdens een patrouille in de omgeving van Padang Sumatra sneuvelden
Soldaat 1e klas A.J. van Barneveld oud 25 jaar
Soldaat 1e klas D. van de Weerd oud 23 jaar (rectificatie: D. van de Weerd blijkt op 23 december 1946 gesneuveld te zijn volgens zijn broer. Ook bij de Oorlogsgravenstichting (slachtofferregister) staat 23-12-1946 vermeld.)
Soldaat A.H. Soeteman oud 23 jaar
Op 3 december 1946 werden zij met militaire eer begraven op het ereveld Olo te Padang.
(Foto's en bron: F.J.W. Jüch)

Flip_Juch.jpgFlip Jüch

strandpadangdec46.jpgVlnr Wieringa, Mr. Cook en Schruier op het strand van Padang, december 1946


Kerst ver van huis, 1946:

kerst2.jpg

kerst3.jpg

Padang, begin 1947


Oefening met 3 inch-mortier, majoor Andriessen kijkt belangstellend toe.
andriessen.jpg


Het hoofdkwartier U-brigade aan het U-brigadeplein te Padang
hoofdkwartierpadang.jpg


Van links naar rechts: kapt. Bleeker, Baby, Mr. Cook en Franzen bewonderen de zonsondergang te Padangzonsondergang.jpg


Januari 1947: de postmeester is nu postgeweer, aangezien er toch geen post is.
postmeester.jpg
 

Karl Müller op de pasar te Padang
muller.jpg


Van der Biezen en Verhoef op de Jappenbunker aan het strand te Padang
bunker.jpg
 

Wachtlokaal bivakwacht te Padang.
wachtlokaalpadang.jpg


Boengoes Baai , Padang
padangtoen.jpg


Padang, 12-1-‘47
Sumatra

De toestand is hier de laatste tijd heel rustig en de ergste spanningen zoals die er de eerste maand waren zijn weer voorbij.
We hebben nu het hele gebied binnen de demarcatielijn gezuiverd, en buiten de stad wordt nog wel eens geschoten, maar in de stad zelf gebeurt er niets meer.
Van de week ben ik met een van de grootste acties in dit gebied mee geweest, waarbij we binnen de demarcatielijn o.a. 4 Jappen en 2 gedeserteerde Brits-Indiers gevangen namen.
Ook hebben we toen een groot aantal landmijnen en vliegtuigbommen in de weg gevonden, allen met electrische ontsteking.
Vooral de weg naar Fort de Kock zat vol. Tevens een hele partij munitie, handgranaten, slag- en steekwapens.

5_2372.jpg

Nederlandse en Republikeinse patrouilles ontmoeten elkaar bij de demarcatielijn (Rijksfotoarchief)


goeroen.jpg
"ons huisje aan de zee" - Goeroen, Padang

 

reinten.jpg
Reinten met de 38 set bij Soengeidirak

 
Pondok.jpg
 Met de jeep op Pondok, Padang

"Padang, 1-3-'47
Sumatra

Een goed teken dat de diverse partijen in Holland ook eens hun mond opendoen inzake Lingadjati, dat inmiddels gelukkig al door Soekarno afgewezen is. Ik hoop nu maar dat we nu niet langer met de handen in de zakken hoeven toe te kijken, maar dat de beurt nu weer aan ons is. Dat eeuwige wachten en uitkijken hier gaat ons allang vervelen en die zogenaamde wapenstilstand heeft ons al meer dan genoeg doden gekost.

vliegveldtabing.jpgMaart 1947, een Dakota C 47 op Tabing, het vliegveld van Padang

Woensdagnacht hebben we hier weer een aanval op het vliegveld gehad, dit keer van verse TRI-troepen, zo uit het binnenland. Wij hadden na afloop gelukkig geen verliezen te betreuren, zij verloren echter negen doden. De gevangenen, die we gemaakt hadden, bekenden heel goed te weten dat het "staakt het vuren" allang van kracht geworden was, doch de plaatselijke leiders storen zich daaraan niet. Wel weer een droevig bewijs van de lafhartigheid en trouweloosheid van de leiders der "Repoebliek".
Ik geloof wel dat die lui nooit te vertrouwen zijn. Hun karakters zijn ook zo geheel verschillend van de Westerlingen.

Gisteren kregen we hier allen een schrijven van de Nederlandse Jeugd Gemeenschap, waarin we op een nette manier werden uitgemaakt voor "hoerenlopers". Ik heb dat schrijven direct doorgezonden naar huis met een kleine toelichting. Ik weet niet, of de NJG dit als een "christenplicht" beschouwt, maar ik vind het diep treurig, dat er in Holland nog steeds op zo'n minachtende manier over ons gedacht wordt. Eerst maken ze je uit voor "moordenaars", daarna deinst zelfs een blad als "Vrij Nederland" er niet voor terug ons uit te maken voor beulen en sadistische wreedaards (zie VN 19 januari) en nu doet de NJG er nog een schepje bovenop. Ik kan me niet indenken waar ze al die onzin vandaan halen en ik kan me ook niet voorstellen dat het hele Nederlandse volk dat gelooft zondermeer.

arrow-l_met_tekst.png